Zevenduizend jaar heilige rook
Voordat wierook een product was, was het een diplomatiek goed. Al in de Sumerische oudheid (4000 v.Chr.) vermelden de spijkerschrifttabletten offers die in de tempels werden verbrand. Het oude Egypte maakt er een rituele pijler van: de kyphi, samengesteld uit zestien ingrediënten, werd bij zonsondergang in de tempels verbrand, en wierook begeleidde de begrafenisreis van de farao's.
Van de 10e eeuw voor onze jaartelling tot de 3e eeuw verbindt de wierookroute het Gelukkige Arabië met de Middellandse Zee over bijna 2000 kilometer. Frankincense (olibanum) en mirre uit Oman, Jemen en Hadramaut trokken door karavanen, oasen en etappesteden — Petra, Avdat, Gaza. Deze handel was zo strategisch dat UNESCO het Land van de Wierook (locaties in Oman) in 2000 tot werelderfgoed uitriep, een belangrijk getuigenis van de antieke economie.
Toen wierook in Griekenland en later in Rome aankwam, werd het een attribuut van de goden — thus in het Latijn — voordat het zijn intrede deed in de christelijke liturgieën, die het tot op vandaag bewaren. Voor meer verdieping, zie de historische synthese op Wikipedia.



